Het gehoor van de hond
Het gehoor van een hond is beslist superieur aan dat van een mens. Testen wezen uit de een hond geen gevolg geeft aan geluiden tot in de derde levensweek. Vanaf dat ogenblik gaat het gehoor een grote rol spelen in hun leven. Honden hebben niet alleen 'grote oren' in vergelijking met de mens, maar kunnen die ook bewegen ! Zes honderdsten van een seconde volstaan voor een hond, om een geluid te lokaliseren ! Met één oor vangt hij het geluid op en het andere gebruikt hij voor de 'fijnafstelling'. Een hond kan ook geluiden waarnemen die vier keer zo ver verwijderd zijn als de geluiden die wij als mens kunnen waarnemen. Een hond hoort een geluid niet 'harder', maar wel 'beter' en 'verder', doordat hij er zijn oren perfect kan op afstemmen. 'Lange' golven van geluid of -trillingen worden door hond en mens even goed gehoord, maar van zodra het gaat om 'hogere tonen' is het menselijk gehoor beperkt tot een golflengte van 20.000 hertz. Een hond daarentegen, kan tonen horen tot een bereik van 30.000 hertz. In die zin worden 'hondenfluitjes' gebruikt : die fabriceren een toonhoogte die tussen de 20.000 en de 30.000 hertz ligt, zodat de mens het niet meer hoort maar de hond wel ! Met hun frequentiebereik zijn honden echter niet de 'supers' van het dierenrijk. Een vleesmuis kan bvb tonen horen tot 95.000 hertz en een dolfijn tot 130.000 hertz. Het gehoor van een hond is zo 'verfijnd' dat hij 'twee tonen' kan onderscheiden, tot op een achtste toon nauwkeurig. Dit verklaart waarom een hond het motorgeluid van de auto van zijn baas herkent tussen andere motorgeluiden van zelfs identieke wagens.
De oren als communicatiemiddel
Voor een hond zijn de oren 'ideale seingevers', aangezien een hondenoor heel beweeglijk is. De stand van de oren kan dan ook heel snel veranderen. Naast lees meer over Het gehoor van de hond
