Van schildpad tot Tanganjika...

Of hoe liefhebberij een passie wordt, een streven naar groter en perfecter, zowel voor de liefhebber als voor de bewoners van het bakske. Een jaar of 25 geleden, ik was toen 10, mocht ik een eerste "bakske" zetten. Het begon allemaal met die twee moerasschildpadjes. Een klein bakske van 40cm, een paar goudvisjes erbij en de start was gegeven. Algauw kwamen er andere niet-warmtebehoeftige visjes bij, maar ook dat evolueerde en de schildpadjes moesten plaats ruimen voor "de vis". Een thermostaat, een eerste binnenfiltertje gevolgd door een " aan-de-bak-hangende buitenfilter ", en ik was verkocht... Vallisneria, Aponogeton, Cabomba¼ Een foto als achterwand, gekleurde isomo, een houten decordoos als achterwand, ik heb het allemaal meegemaakt. Mijn interesse had zich intussen verlegd naar Xipho’s, guppie’s, collisa’s, zebraatjes enz. Mini-kweekjes met voormelde soorten volgden mekaar op tot ik de "kribensis" kersebuikciclide in het oog kreeg. Mijn bakske was ondertussen met mij mee uit de kinderschoenen gegroeid en 80cm geworden. Ik was toen zelf ongeveer 1 meter groter en 18-19 jaar toen de liefde voor het bakske zich stilaan verlegde naar wat buiten de huismuren te beleven viel.

Na een paar kweken met kribensis en enkele experimenten met andere cichlidensoorten als Julidochromis ornatus, besloot ik er maar definitief de brui aan te geven. Ik was toen in een zover gevorderd stadium dat ik in mijn 80-cm bak een houten cichlidenappartement (!!) ingericht had. Een houten bakje met verschillende onderverdelingen, alsof het een nagel- en vijzenbakje was, deed dienst als cichlidenbuilding-onder-water. Aan de voorkant een plankje ervoor met voor elk "appartement" een aparte ingang van verschillend formaat. Het geheel werd afgewerkt met koraalblad en dan de bak in. Ongelooflijk maar waar, de J. ornatus vermenigvuldigden zich in deze "getto-toestanden". Maar, nogal logisch, de natuur deed zijn werk en veranderde de woonst in een nogal vlug tempo van een -in-met-algen-begroeide, tot uiteenbrokkelende en uiteindelijk ineengestorte, houten "rots".

Toen werd het voor mij een aantal jaren helemaal stil rond onze liefhebberij. Een huwelijk en de start van onze zelfstandige slagerij konden mijn interesse slechts enkele jaren bevriezen. Reeds van jongsaf aan was ik vastbesloten ooit een "reuzebak" te plaatsen en in ‘93 was het zover¼ Een volledige muur werd gereserveerd voor mijn "bak van de Toekomst". Ik riep hulp in van de aquariumzaak waar ik voorheen klant was en de bak werd gelijmd als volgt: Niet minder dan 3 meter lang, 60 cm hoog en 50 cm diep (ik kan niet dieper omwille van de structuur van ons huis) stond hij daar te pronken. Binnenin aan de twee zijkanten een biologische filter en ik was weer vertrokken..... .Alles in één, dat wel, maar op onderhoudsgebied bleek reeds vlug dat dit toch nog niet de juiste, of beter gezegd de handigste, formule was. De inrichting van toen, half maanrotsen, half lavastenen, is ondertussen gewijzigd wegens "niet natuurlijk". Ook hier gold het spreekwoord: reeds doende leert men".

De bevolking van het éérste uur:

• een viertal princessen van Burundi.
• zes Tropheussen waarvan 2 duboisi’s, 2 moori’s en 2 dubbelvlekken (niet echt professioneel als reeds vlug bleek!).
  vier leleupi’s.
• vier Ancistrussen.

De princessen kweekten als de muizen. Van de ancistrussen heb ik één keer kweek ondervonden, maar na 14 dagen was van het vrij talrijke jongbroed niets meer te zien. Een van de leleupi’s zette de volledige tijd eieren af maar deze bleven na een paar dagen beschimmeld achter. Waarschijnlijk geen mannelijk exemplaar in de buurt (?). Via een klant was ik ondertussen in contact gekomen met de Aquarianen Gent. Op één van de vergaderingen in ons lokaal werd mij duidelijk dat mijn bak technisch absoluut niet perfect was. Het systeem van constante waterverversing leek mij een afdoend middel om het werk van water verversen wat eenvoudiger te maken. Alles werd aangepast waar mogelijk en weer was een stap in de goede richting gezet. Druppelsgewijs viel proper vers water in mijn "mini-meer", en vloeide weer af via een zelf uitgevonden overloopsysteem.

Niet te geloven maar waar. Het verbeteren van de levensomstandigheden voor mijn beestjes, kende een reactie in de tegenovergestelde richting. Een voor één stierven mijn vissen, voor mij zonder reden! Ik besloot toen maar hulp in te roepen van Romain, onze visspecialist ter zake. Diagnose: een prachtig initiatief die constante verversing, slechts één groot probleem. De toevoerleiding die daarvoor gebruikt werd was van ¼ koper. Stel je voor, beetje bij beetje was ik mijn troetels aan ‘t vergiftigen!!! Véél water verversen en onmiddellijk de leiding vervangen was de boodschap. Na lees meer over Van schildpad tot Tanganjika...