Het natuurlijk gedrag van onze hond

De hond heeft nog veel kenmerkend gedrag van zijn wolvenvoorouders. Er zijn uiteraard vele verschillen ontstaan, maar toch zal de natuurlijke reactie van de hond het makkelijkst ter herleiden zijn uit het gedrag van wolven binnen hun roedel. Het is goed ons te realiseren dat onze hond ons gezin als roedel beschouwt. Hierbinnen gelden voor hem dezelfde regels als in een hondenroedel. Het is dus zaak om onze eigen regels tijdig in zijn beleving in te prenten als onderdeel van de roedelregels. De plaats, rangorde in de roedel is daarbij zeer bepalend. Door het gedrag onderling in combinatie met met zijn eigen capaciteiten bepaalt de hond zijn plaats in die roedel. De meeste honden hebben beslist geen leiderskwaliteiten, maar eenmaal uitgenodigd door het gedrag van roedelgenoten zullen zij er wel naar streven. De roedelleider moet dus genoeg overwicht hebben op zijn soortgenoten om binnen de roedel de rust te bewaren. In ons gezin geldt dat nog in sterkere mate, want de plaats van onze hond dient de laagste in rang te zijn om te voorkomen dat onze kinderen in de bepaling van de rangorde het onderspit moeten delven en dat elk lid van het gezin de hond ook uit kan laten. Het is belangrijk ons te realiseren dat een roedelleider geen inspraak of democratie duldt en onze hond dit dus ook niet verwacht. Een bevel is dan ook geen verzoek en omdat een hond een gewoontedier is, kan alleen een consequente houding in regels en bevelen ervoor zorgen dat ook in onze roedel zoveel harmonie heerst dat onze hond zich natuurlijk en gewoontegetrouw kan gedragen.

Om in het bovenstaande te weten hoe de natuurlijke reactie van de hond in een gegeven situatie uitvalt, is het van belang de taal van de hond te spreken. Gelukkig hoeven wij geen blafconcert te interpreteren, maar is het zaak om de totale lichaamshouding van de hond te observeren. Oren, staart, haren in nek en op de rug bepalen naast het geluid dat de hond produceert mede de te verwachten natuurlijke reactie: de mimiek van de snuit (neusrug, ogen, lippen en tanden) is daarbij zeer sprekend. In feite zijn er vele gradaties van een tweetal basishoudingen: de hoge houding, die dominantie uitdrukt en de lage houding die acceptatie, onderwerping en onderdanigheid aangeeft. Hoog en laag vertaalt zich ook naar de kenmerkende lichaamshoudingen; de staart wordt laag of hoog gedragen, de nekharen gaan overeind bij de hoge houding en de oren gaan plat in de nek bij een lage houding. De mimiek van de snuit geeft met name het onderscheid tussen twee andere basishoudingen; vrees en dreiging. Bij dreiging gaan de mondhoeken naar voren en laat de hond alleen zijn voortanden zien, zijn hoofd lijkt kort en de neusrug is sterk gerimpeld.. Een angstige hond trekt zijn mondhoeken naar achteren, hij laat alle tanden zien, zijn oren gaan naar achteren en zijn hoofd lijkt lees meer over Het natuurlijk gedrag van onze hond