Hoe honden zo goed kunnen horen...
Een hond kan trillingsfrequenties waarnemen die voor een mens onhoorbaar zijn. Vandaar het gekende voor de mens onhoorbaar “hondenfluitje”. De vorm van het oor variëert van de lange oren van bvb. de Bassethound tot de spits rechtopstaande oortjes van sommige Terriërs. Zo heb je bvb de oren van de Cocker Spaniel die lang en lobvormig zijn en goed behaard. Ze gaan onmerkbaar over in het hoofd. Een Franse Bulldog bvb. heeft “vleermuisoren”, die goed rechtop staan en bedekt zijn met kort haar. Hoewel de vormen tussen de rassen sterk kunnen verschillen, blijft de structuur en functie van het middenoor en binnenoor gelijk.
De delen van het oor
1. Buitenoor (pinna)
Het vermogen om te horen begint reeds bij de oorschelpen, die de trillingen van de lucht opvangen en deze via de uitwendige gehoorgang verplaatsen naar het trommelvlies. Het buitenoor (oorschelp) is een kraakbeenstructuur overdekt met spieren en huid. Het is bedekt met behaarde huid, net als de binnenkant van de oorschelp. De oorschelpen zijn zeer beweeglijk bij de meeste honden zodat het dier de geluiden kan volgen. Het oorkanaal van de hond is L-vormig en loopt eerst een stukje naar beneden (de verticale gehoorgang) en het laatste stukje oorkanaal loopt naar binnen toe (horizontale gehoorgang).Aan het eind van de horizontale gehoorgang bevindt zich het trommelvlies. Geluidsgolven dringen door tot in het gehoorkanaal en botsen tegen het trommelvlies aan. Het vlies begint te trillen.
