Gewrichtsafwijkingen in schouder en elleboog bij de jonge hond
De schouder
In het schoudergewricht van de jonge hond komt een afwijking voor die gekend is als OCD. OCD staat voor "osteochondritis dissecans". Hierbij is een stukje kraakbeen afgescheurd en zit los. Dit zal een ontstekingsreaktie veroorzaken. Deze veroorzaakt pijn. Deze pijnlijkheid uit zich voornamelijk in manken. Bij onderzoek zal het opvallen dat het strekken van het gewricht, erg pijnlijk is. Osteochondritis dissecans of OCD is het gevolg van een opgroeiziekte: osteochondrose. Hierbij ontstaat verdikt kraakbeen. Dit is gevoelig voor biomechanische stress. Er zullen, op de rand van dit verdikt kraakbeen, barsten ontstaan. Als deze verder ontwikkelen ontstaat er een stuk losliggend kraakbeen. Op die manier is de osteochondrose een osteochondritis dissecans of losgescheurd stuk geworden.Ontstaan
Al lang wist men dat osteochondrose en OCD veel voorkomt bij rassen die erg groot worden. Allicht heeft dit te maken met het feit dat de groei sneller is en dat de biomechanische krachten op de gewrichten hoger zijn. Ten tweede heeft men gemerkt dat OCD meer voorkomt in bepaalde rassen. Aldus weet men dat er een bepaalde erfelijke aanleg voor die ziekte is. Een derde aspekt dat belangrijk is en dat men ontdekt heeft, is dat de voeding van groot belang is bij het ontstaan van osteochondrose en van OCD.Behandeling
Deze bestaat uit chirurgie. Als deze wordt uitgevoerd door een deskundig chirurg is de ingreep slechts een kleintje. Ze kan op twee manieren gebeuren. In eerste instantie met arthroscopie (de piepoperatie) en in tweede instantie met gewone chirurgie. Na de ingreep moet de patient nog enkele weken aan de korte leiband gehouden worden zodanig dat het gewrichtkapsel netjes kan herstellen. Na 6 weken mag hij weer alles doen. Als er OCD present is in alle twee schouders is het dikwijls aangewezen om de alle twee kanten te behandelen. Herstel na arthroscopie is sneller dan na gewone chirurgie en ook kan men twee schouders gelijk behandelen met arthroscopie.De elleboog
In de elleboog van de jonge hond komen vijf belangrijke afwijkingen voor. Deze zijn: de losse processus anconeus (LPA) , de losse processus coronoideus ( LPC), OCD, de step en chondromalacie. De losse processus anconeus (LPA) ziet men vooral bij jonge Duitse herders. In de leeftijdscategorie van 4 tot 9 maand vindt men deze patiëntjes die manken op één of soms alle twee voorpoten en die bij onderzoek pijnlijk zijn in de elleboog. Op radiografie ziet men dat de processus anconeus niet vastgegroeid is aan de ulna en aldus als een los stuk been in het gewricht present is. Recent onderzoek wijst erop dat dit probleem voorkomt ten gevolge van een ongelijke groei van de twee onderarm benen. Doordat de radius iets sneller groeit dan de ulna is deze ulna relatief te kort en deraakt de processus anconeus klem in het opperarmbeen. Daardoor ontstaan er abnormale krachten bij beweging die beletten dat deze processus vastgroeid.De behandeling van het probleem bestond in het verleden altijd uit het verwijderen van het los stuk. Dit is een eenvoudige techniek maar hij heeft verschillende nadelen. Het meest belangrijke nadeel is dat het gewricht naderhand niet meer zijn normale anatomische vorm heeft en een abnormale beweeglijkheid vertoont. Hoewel deze miniem is, is het toch genoeg om arthrose te induceren. Honden die aan deze aandoening geopereerd zijn zullen dus altijd arthrose vertonen en dikwijls nog een beetje mank zijn, voornamelijk na lange rust of na erge inspanning. Niet opereren leidt haast altijd tot zeer ernstige arthrose en veel pijn. Een nieuwe techniek voor de behandeling van deze aandoening bestaat uit het doorzagen van de ulna reeds dan niet in combinatie met het vastzetten van het losse stuk met schroeven of pinnen. Alhoewel het te vroeg is om definitieve uitspraken te doen over deze nieuwe techniek lijken de resultaten bemoedigend.
De tweede afwijking is de losse processus coronoideus (LPC). Deze ziet men vooral bij lees meer over Gewrichtsafwijkingen in schouder en elleboog bij de jonge hond
